NORFOLK & ARTEMIS

De wereld van nu typeren gezien vanuit een bepaalde groep mensen, zo valt het theater van Norfolk misschien het beste te beschrijven. Voor elke voorstelling nemen de vijf actrices en vormgeefster de oververhitte economie als uitgangspunt. Ingewikkelde verschijnselen van onze tijd krijgen een originele draai. Aan de hand van een scala van individuen en hun alledaagse worstelingen creëert Norfolk een realiteit die verrassend is, beeldend, absurd en zowel schrijnend als om te lachen.

Artemis zet de deuren open voor jonge collectieven en theatermakers die zich verwant voelen aan het gedachtegoed van het gezelschap. Het is spannend en verrijkend om te zien hoe andere makers omspringen met de onderwerpen waarover Artemis theater maakt. Het theater voor alle leeftijden biedt hen bovendien een nieuwe context waarbinnen zij hun talenten kunnen ontwikkelen.

Ook Norfolk laat zich per productie door andere theatermakers omringen. Voor de eindregie vroeg NORFOLK René van ’t Hof (VSCD Mimeprijs 2007) o.a. bekend van Toneelgroep Carver en haar combinatie van humor en tragiek.

Uptijd beleefde in de zomer van 2007 de première en speelde een uitverkochte reeks voorstellingen op het Theaterfestival Boulevard, coproducent van de voorstelling.

NORFOLK

Niemandsland
Volgens Norfolk kan theater op onderwerpen inzoomen of juist extreem uitzoomen. Norfolk is gefascineerd door de interviewstijl van Michiel van Erp. Een stijl waarin de geïnterviewden zich soms in een soort niemandsland lijken te bevinden tussen het antwoord op een vraag en het wachten op een volgende. Dit soort ongemakkelijke momenten proberen we te rekken waardoor de vertwijfeling van onze personages groter wordt. Daardoor lijkt de hele voorstelling zich af te spelen in dat specifieke, onzekere moment. Hoewel de speelstijl zeer realistisch is, krijgen de voorstellingen net daardoor het beoogde bevreemdende effect.

Norfolk schrijft geen traditioneel verhaal met een begin, midden en einde uit.  Via duidelijk gekaderde fragmenten proberen ze een totaalbeeld te geven van een maatschappelijk geïnspireerd idee. Norfolkstukken zijn vaak een mozaïek van op zichzelf staande, aan elkaar gemonteerde scènes die het gekozen thema bijna anekdotisch aansnijden. De taal die we gebruiken hoort bij een bepaalde plek. Het is een specifieke omgangstaal of zelfs vakjargon van bijvoorbeeld een kantoor, een beautycentrum of een manege. Een taal die juist wel of juist niet herkenbaar is voor het publiek. bij het publiek bekruipt het gevoel dat ze flarden van gesprekken opvangen die eigenlijk niet voor haar oren bestemd zijn.

Kijken en bekeken worden
De personages van Norfolk worden consequent opgetrokken uit het verzamelde materiaal. Uit interviews en documentaires worden fictieve personages gedestilleerd die dicht tegen de realiteit aanleunen. Ze hebben hun eigen persoonlijkheid, angsten, dromen, wensen, drijfveren en benadering. Norfolk wil op die manier een micromaatschappij op scène zetten, een absurde afspiegeling van de werkelijkheid met haar maatschappelijke (wan)toestanden, individuen, sociologische en demografische eigenschappen. 

Openbare ruimtes
Wat Norfolk interesseert aan openbare ruimtes zijn de codes: waar je wel en niet praat, waar je wel of niet loopt, hoe je je door de ruimte behoort te bewegen, hoe mensen zich daar tot elkaar verhouden. Hoe gedraagt men zich in een vliegtuig, in de wachtruimte van de tandarts of op een bowlingbaan? In het postkantoor stap je niet voor jouw beurt over de rode streep, bij de rookpaal gaan we niet te ver weg staan, bij een concert gooi je je sigaret op de grond en in een lift wordt niet gepraat. De openbare ruimte is door haar vorm, materiaal, kleur en grootte in een oogopslag duidelijk. Het schept een soort behagen omdat je hem herkent en begrijpt. Vormgeefster Lidwien van Kempen speelt met deze gegevens, buigt ze om, verandert ze. Daardoor gaat de werkelijkheid wringen. De personages van Norfolk proberen zich in deze ruimte zo ‘normaal’ mogelijk te bewegen en te gedragen.

Jetse Batelaan is artistiek leider van Artemis. De dag dat de papegaai zelf iets wilde zeggen wordt zijn eerste voorstelling bij Artemis - april/mei 2014.

VOORUITBLIK

Theaterfestival Boulevard, augustus - Stel je heet Peter en iemand schrijft een toneelstuk voor jou. Wat als dat stuk 'Peter Pan - De Jongen Die Nooit Volwassen Wilde Zijn' is en iedereen jou vanaf dat moment Peter Pan noemt, terwijl je dat niet bent, niet wilt zijn, ook niet zou kunnen zijn, want het is slechts een fantasie. Fabian Jansen pakt voor Never never wonder opnieuw een fascinatie uit zijn jeugd op: de wens om te vliegen.  

2013/14

januari/april 2014 - De man die alles weet van Jetse Batelaan bij Maas theater en dans. Artemis werkt mee aan deze voorstelling en produceert samen met Antigone BEKDICHTZITSTIL - februari/mei 2014.