FREULE JULIE - BLOEMLEZING RECENSIES

Freule Julie werd geschreven in 1888 als vaandeldrager voor het naturalisme. Voor het eerst spraken gegoede burgers en dienstlui op de scène dagelijkse omgangstaal en deden ze dat psychologisch geloofwaardig. Kortom, het leven zoals het is, maar dan op het einde van de negentiende eeuw. DE STANDAARD

De Sutter heeft de toneeltekst niet geactualiseerd. Zijn enscenering met grotesk wit geschminkte gezichten, opzwepende slagwerkmuziek en veel ruimte voor Strindbergs wrange humor, is een duister sprookje over onwrikbare standsverschillen, verbeeld in een one-night-stand tussen een knecht en zijn meesteres. HET PAROOL

Deze keuze wordt beloond want het relatief jonge publiek in de zaal voelt zich serieus genomen en zit op het puntje van haar stoel. Het publiek wordt meegevoerd naar het platteland, naar graven en gravinnen die knechten en slaven hebben, en naar twee mensen die strijden om de macht. De Sutter doet dit beheerst en geraffineerd, hij zet zijn spelers in dienst van de tekst en van hun rol, en probeert een zo waarachtig mogelijk verhaal te vertellen. THEATERJOURNAAL.NL

Artemis zoomt snel in op wat dit naturalistische drama tijdloos maakt: een flirt tussen hoog en laag kantelt in een strijd tussen man en vrouw. Degand en Theus spelen het als vissen in het water, daarna als kemphanen op het droge. Misschien is dat wel het enige wat Strindberg vandaag nodig heeft: straffe acteurs, die hun psychodrama's uitbenen tot de kern van wat mensen elkaar aandoen. DE STANDAARD

De scenografie en inkleding dragen dit verhaal op een mooie en intelligente manier, zonder te veel aandacht op te eisen. Die gaat helemaal naar de acteurs, die een sterke prestatie neerzetten. Alejandra Theus als de door emotie en passie opgezweepte vrouw. Julie is niet zomaar het hysterische kind, dat vele actrices (en regisseurs) er makkelijk van zouden maken. Door de momenten van bandeloze passie en verdriet slim af te wisselen met het meer ingehouden acteerwerk, zet ze een Julie van vlees en bloed neer, die je als toeschouwer doet zwalpen tussen walging en begrip. En Degand als huisknecht? De man lijkt met zijn robuuste uiterlijk zo weggelopen uit een Permekeschilderij, maar voegt daar met zijn onderkoeld en haast afgemeten spel nog zoveel aan toe. DE MORGEN

De ruige klanken en ritmes die de muzikanten voortbrengen geven het geheel iets buitenaards. De muziek die de twee voortbrengen maakt de tekst spannend, als bij een goede thriller, en geeft precies daar waar nodig is een extra laag. Vervolgens zijn de stiltes die daar op volgen indringender dan ooit en bevatten een enorme intensiteit. THEATERJOURNAAL.NL

Een spannende keuze voor een voorstelling die zich richt op toeschouwers vanaf dertien jaar. Net als Artemis eerder Emily Brontës Woeste Hoogten omvormde tot uitdagend theater voor jongeren, slaagt het gezelschap uit Den Bosch er nu opnieuw in een tekst voor volwassenen te ontsluiten voor een jong publiek. HET PAROOL

“Ik vind dat je een jong publiek dit soort klassieke teksten moet durven meegeven”, zegt regisseur Koen De Sutter. “Jongeren proeven zo graag van de verboden vrucht die de wereld van de volwassenen is, laat hen dan ook proeven en betuttel niet.” Maar wat zegt het begrip ‘klasseverschil’, toch het thema van het stuk, jongeren nog? “Net daarom! Het is een plicht jongeren te tonen dat dat klasseverschil mensen in een wurggreep hield – én dat het allemaal niet eens zo lang geleden is.” DE MORGEN

recensies integraal >>