JONG PUBLIEK REAGEERT

Den Bosch, 13 december 2010

Yuna Rasing en Kiki Bons lopen stage (MO) bij Theater Artemis. We vroegen hen om meerdere voorstellingen van Reis van een Rus te bezoeken om te ontdekken welke verschillen je dan ziet. Ze bezochten vijf besloten voorstellingen voor scholieren uit groep zes, zeven en acht. Op basisschool de Hobbit woonden ze vervolgend de nagesprekken bij (groep zeven). Beiden schreven een verslag van hun indrukken.

5 x Reis van een Rus  

In de eerste voorstelling waren er klassen van groep 7 en 8. Toen de kinderen binnenkwamen zagen we dat ze een beetje zenuwachtig waren. In het begin van de voorstelling staan twee spelers naast elkaar, ze staan er een beetje ongemakkelijk bij. Daardoor begonnen de kinderen flink te giechelen. De taal van de Rus, gespeeld door Adri Overbeeke, vonden ze ook erg grappig in het begin. In het stuk kregen ze een doos uit Moldavië. Je merkte meteen toen de doos naar voren kwam dat een aantal kinderen meteen voorover in hun stoel gingen zitten, zo nieuwsgierig waren ze. In de doos zaten tomaten. Een van de Russen vroeg; ‘Wie wil er een tomaat proeven?’ Een aantal kinderen durfde het aan en proefde de tomaat. Ze zijn zuur en vielen niet echt in de smaak bij de kinderen, maar ze vonden het erg leuk. Na de voorstelling vroegen de kinderen zelfs handtekeningen aan de acteurs.

Dezelfde dag zagen we ook de tweede voorstelling. Toen merkten we toch al kleine verschillen. Bijvoorbeeld in de muziek, die ging bij de vorige wat langer door, in sommige teksten, de reacties van de spelers op deze groep kinderen. De kinderen reageerden op veel. Ze klapten mee met de liedjes en leefden mee met de verhalen van de acteur. De spelers waren ook anders naar de kinderen, want hoe vrolijker de kinderen gingen klappen, hoe vrolijker de acteurs de liedjes gingen spelen en zingen. Als de acteur zei; ‘Wat duurt de tijd toch lang’.. dan riepen alle kinderen: ‘Ja, wat duurt die lang he’. Helemaal aan het einde zeiden een paar kinderen: ‘Het was heel mooi, maar ik ben er toch wel een beetje lui van geworden hoor’.

Wat ons bij elke voorstelling op viel was hoe geweldig alle kinderen het vonden als Oleg Fateev op zijn accordeon begon te spelen. Ze zaten over de stoel leuning te kijken hoe hij dat precies deed. Om dezelfde voorstelling vijf keer te zien is best apart. Je ziet na een paar keer echt wat er anders gaat. Dat is wel leuk om te zien. Je kan ook merken of het dan goed gaat, of niet zo goed. Wat we ons een beetje afvragen is wel of de kinderen het wel allemaal snappen. Maar onze leuke stage begeleider zei ook: 'gaat het wel om snappen? De kinderen genieten met volle teugen van de voorstelling en, ja, daar gaat het toch ook om?' Wij hebben in ieder geval genoten van elke voorstelling die we gezien hebben.

Nagesprekken

In basisschool de Hobbit hebben we met de twee klassen Reis van een Rus nabesproken. Beide klassen stelden vragen over de voorstelling in een gesprek van drie kwartier. De kinderen reageerden onmiddellijk: ‘Zo dat is lang’, maar stiekem vloog de tijd voorbij. Op de eerste vraag van Jolien Woortman (stage ArteZ docent drama): ‘Wat hebben jullie gezien?’, kwamen verschillende reacties, en zo zie je dat elk kind het toch anders beleeft.

Een jongen zei: ‘ Ik heb gezien dat, toen Adri vertelde over de reis dat Oleg toen moest huilen.’ Een andere jongen zei; ‘Nee, hij viel in slaap tijdens dat hij accordeon aan het spelen was’. Een reactie hierop was; ‘Nou, ik denk dat hij gewoon aan het genieten was.’  Op de volgende vraag ‘Wat viel jullie op aan het licht?’, kwamen meteen verschillende reacties. ‘Nou, toen we in de zaal zaten was het nog licht en daarna werd het steeds donkerder’. En ‘Doordat het licht in de zaal aanstond konden de acteurs je nog zien, toen voelde ik me wel een beetje aangesproken’. Er was ook nog een meisje dat zei: Toen Adri achterin stond, dus uit het licht, leek hij ineens jong maar toen hij weer in het licht stond niet meer’. Daarna vroeg ze: ‘Wie is er allemaal aangekeken door Oleg en Adri?’ Iedereen stak bijna zijn hand op.

De meeste kinderen hadden het gevoel dat ze iets verkeerds deden omdat ze de hele tijd werden aangekeken. De kinderen kwamen ook een beetje in een discussie want, speelde Oleg nou wel echt op de accordeon of niet? Want ‘op het einde speelde hij helemaal geen accordeon meer, maar speelde er gewoon een CD. Maar uiteindelijk kwamen ze er toch uit dat Oleg wel echt accordeon speelde.

Ook werd er natuurlijk gevraagd wat ze nou eigenlijk van de voorstelling vonden? Verschillende reacties: ‘Ik vond het heel erg leuk, want Adri vertelde het heel erg goed’, en ‘Ik vond het ook leuk, want Oleg was cool’, ‘Ik vond het mooi omdat het verhaal echt was, dus daarom vond ik het mooier’. Er was een jongetje die eerlijk zei ‘Ik vond het niet heel erg leuk want ik hou meer van beweging en hier zaten ze heel veel op een stoel en was er veel tekst.’

De kinderen van deze school waren na de voorstelling naar de acteurs gegaan om handtekeningen te vragen. In de klas vertelde ze vol trots dat zij een handtekening hadden gekregen van de acteurs. Toen ze te horen kregen dat zij de enige waren met die handtekeningen, waren de kinderen nog trotser. Ze riepen: ‘We bewaren deze handtekeningen goed want, misschien zijn ze later wel geld waard!’

Aan het einde van het nagesprek gingen we het emotiespel spelen. De bedoeling was dat de kinderen emoties moesten noemen die in de voorstelling naar voren waren gekomen. Ze speelde de emoties erg leuk en goed na. De kinderen wilden ook nog heel graag laten zien hoe goed ze dronken konden spelen. Dit was erg grappig. Als allerlaatste deden we levende memorie gedaan. De kinderen speelden met z’n twee een handeling na die in de voorstelling voorkwamen. De meest voor komende handelingen waren, het op de grond vallen van Adri - en natuurlijk - hoe Adri en Oleg samen wodka dronken. Het waren geslaagde nagesprekken.

Yuna Rasing en Kiki Bons

Artemis heeft alle reacties van kinderen verzameld
"Ik zag wel allemaal beelden bij wat hij vertelde. Bijvoorbeeld over de oorlog en het verhaal over de mensen opgerold in tapijten."
"Ik vond het grappig dat ze steeds die drank dronken."
"Het vertellen duurde wel lang."
"De beelden op de achtergrond waren een soort familieboek. Ik zag een naakte vrouw!"
"Bij "the red square band" deed denken aan sponge bob (square pants)"
"Soms was het moeilijk te volgen: soms was hij in Moldavië, dan in Armenië, dan in Rusland, Afganistan..."
"Hoe is het nu met De Rus? Is hij nog met Anneke?"
Iedereen vond vooral "Adri goed kan acteren en dat de muziek mooi was?"
En een jongen, die de hele workshop een beetje bozig had gekeken en vrijwel niets had gezegd, zei "Oleg kan heel goed acteren"
"In het begin was er veel licht, daarna werd het steeds donkerder en zat je ook steeds meer in het verhaal. De combinatie van het verhaal en de muziek, het paste helemaal bij elkaar."
Een meisje: "hij zei het ook nog: dat we samen gingen vliegen, dat je voelde dat het kon stijgen."

RAZENDE REPORTERS
Breda, 28 november 2010

Ik ben naar het Chassé geweest, we gingen naar de voorstelling: Reis van een Rus. Het begon om drie uur en duurde tot kwart over vier. Zonder pauze. Er was een meneer en nog een meneer. Die ene meneer speelde het leven van die andere meneer. Dat was een Rus. Een Rus is iemand die uit Rusland komt. Hij had niet echt een leuk leven. Hij moest vechten en hij dacht een keer dat hij bijna dood zou gaan. En hij zat een keer in een vliegtuig en wist niet waar hij heen ging. De Rus zelf zei niet veel maar speelde accordeonmuziek.

Er stonden allemaal rekken op het toneel. Er was niet veel licht. Er was een cirkel die op de spelers scheen. De kostuums waren verschillend want de acteur kleedde zich een paar keer om. Hij had een keer een rood en een zwart jasje aan. Het decor vond ik saai omdat er bijna niks stond. De Rus speelde hele, hele mooie accordeonmuziek! Zoiets heb ik nog nooit gehoord. Ik vond het een voorstelling voor oudere kinderen. Ik begreep het niet zo goed. Het was best moeilijk. Maar ik vond het leuk om naar het theater te gaan. Het was de moeite waard. Samen met Manon sta ik op de foto met de spelers. De rechter is Adri van Overbeeke en de andere is Oleg Fateev. Dat is de Rus. Jochem Broks Groep 6b
 

OLEG IN LATER IS TE LAAT 

IN CONCERT
Oleg Fateev Trio >>
Vrije Geluiden >>
CD
Dreams >> 

VOEL
JE
GEROEPEN
brochure 2011-2012   

THEATERPRIJS 2011
"Artemis staat garant voor durf, moed verrassing, continuïteit en een hoge artistieke kwaliteit van producties. Inhoudelijk en artistiek staat voortdurend iets op het spel." >>