Theater Artemis - Theater Artemis

Jetse Batelaan over theatermaken

De mooiste emotie en gevoelens zitten daar waar het niet goed gaat

Ik wil theater maken waarin het theater zelf ter discussie mag staan, op een manier dat het zichzelf in de waagschaal zet en zijn plek afdwingt. Ik wil de luis in de pels zijn van het theater in het algemeen, als maker dingen kunnen bevragen. Bij Artemis kan dat door de blik van de nieuwe, jonge generatie. Hoezo theater? Dat gaat over de punk van de nieuwe generatie, die ik herken. De punk van een zevenjarige, die vind ik prettig. Kinderen worden voortdurend geconfronteerd met autoriteiten die voor hen bepalen wat belangrijk is. Ik vind het mooi als theater niet over zichzelf roept dat het belangrijk is, maar dat zíj het belangrijk vinden.

Computergames, internet, alles tegenwoordig is zo flitsend. Dat halen wij nooit. We zijn toch een soort klompenmakers. Wat wij doen is zo precies mogelijk onze onhandigheid uitdrukken. Ongemak is ook een troef, je kunt je gebreken ook dragen als een geuzennaam, als een kracht. Dat wil ik laten zien. Theater is een ruimte waar we dat aan elkaar kunnen toegeven en delen Het theater is een plek waar jong en oud elkaar in alle openheid kunnen ontmoeten.

Stiekem wil ik dat we zijn voor die kinderen die meestal niet zo’n zin hebben. Eigenlijk maak ik wat ikzelf als kind graag voorgeschoteld had gekregen. In die zin sympathiseer ik met de allergie van kinderen voor valse chic, voor kunst die vals is, voor waardering om de waardering zelf. In mijn theater wil ik ruimte laten voor wat er niet leuk aan is. Dat is net zo belangrijk dan iets fantastisch vinden.

Als je nu jong bent is het belangrijk om te weten dat er ruimte is voor verlies en falen. Daar lijkt helemaal geen plek meer voor te zijn. We gaan gebukt onder een soort dictatuur van het succes. We houden elkaar voor de gek met het wegpoetsen van onze onvolkomenheden. Op facebook voeren mensen toneelstukjes voor elkaar op. Altijd een goed einde. Terwijl de mooiste emotie en gevoelens zitten daar waar het niet goed gaat. Verdriet en dat soort gevoelens, daarin zit de meeste verbondenheid.

Dat theater samen beleefd wordt, dat vind ik het mooiste. Alles wordt individueler. Alles wordt doelmatiger. Wij kunnen niet meegaan in die doelmatigheid, we moeten het nutteloze bewaken. Theater moet gaan over het belang van dromen en onzin bedenken, van de fantasie.

Den Bosch, februari 2013

Jetse Batelaan, artistiek leider
over de maker
werk voor jeugd en jongeren
werk voor volwassenen

hoogteref3